Yaşadığım evin ne bahçesi, ne de tavan arası var. Tavan arası olan bir evim olsaydı keşke... Kaçmak istediğimde sığınabileceğim...
Çocukluk hayallerim dursaydı bir köşede... Sonra ruh halimi anlayan bir ressamın elinden çıkmış bir tablo; her fırça darbesinde beni anlatan...
Minicik bir balkonu olsaydı... Tüneseydi saksıların arasına, her sabah kızarmış ekmeklerimi paylaşmak için bekleyen küçük misafirlerim... Sandığım, ikinci el kitaplarım, eski plaklarım... Renkleri solmuş ama anıları hâla taze olan eşyalarım sarıp sarmalasaydı beni her dokunduğumda... Cam kenarında saksılarda büyütseydim umutlarımı... Saatim olsaydı ben kurmadıkça ilerlemeyen...
Zaman dursaydı o tozlu tavan arasında...
*Resim sahiplerinden özür diliyorum... Resimleriyle oynayıp hayalimdeki resmi çizmeye çalıştığım için...
