öYLeSiNe VoL 6

Kaçıyorum..
Evet ben kaçıyorum ve kovalıyor sevdasını bende yaşamak isteyenler..

Seviyorum yaralı ruhumu görmezden gelenleri.. Ama bir yandan da yaralarımı görenlerden ve sarmak isteyenlerden kaçarcasına uzaklaşıyorum bir sürü bahaneyle.. Görmezden gelip, canımı yakabilecek olanların yanında alıyorum soluğu..

Nasıl bir tezat bu? Aslında yaralarımın kabuk tutmasını isterken, neden daha fazla yaralayacak insanların yanında boşa vakit harcıyorum ?
Seviyorum dediklerinde kaçmak yerine, neden izin vermiyorum yaralarımı sarmalarına ??
Sevmek, güvenmek bu kadar mı zor ?

Belki de sevgili Parpalinin dediği gibi; beni sevenlerin canını yaktığım düşüncesi, daha da yaralıyor ruhumu..

Yıllardır belirlediğim kalıbın içini doldurmuyor hiç kimse..
Deniyorum, olmuyor.. Olmuyor işte...

Yazılı Resim ; Supradyn'e aittir

Anladığım anda ; hayatıma girerken ne getirdiyse, hepsini pencereden aşağıya kafasına fırlatıyorum sanki..
Yüreğimde O'n(lar)a ait hiç bir şey kalmıyor..
Hiç bir iz...
Mesela,yüzünün kıvrımlarını hatırladığım kimse yok..
Kimsenin sesi kalmamış kulaklarımda..


Eskiden hiç sevmemişim, sevilmemişim gibi...