21 Şubat 2009 Cumartesi

aYNaLaRDa HüZüN ReNGi


Ben kendimden gideli çok oldu,
Yüreğime ayazlar vurdu,
Şarkılarım öldü benim bugün,
Ve ıslak bir cama vurdu çocukluğum.
Küf kokan bir gece devriliyor üzerime,
İçimdeki kentler darmadağın
Dilimde ıslatmaya kalktığım cümleler hayatın akışında,
Gözlerim yitirilmişliğin başkentini taşıyor,
Ve ben kendime bir durak kayboluyorum.

Pişmanlıklar ayak bağım, keşkeler için artık çok geç..
Belki sabahlarım nedenler ile dolar taşar ve bir soru işareti olurum kendimde.
Belki de kıyametler koparırım kendimde kim bilir.
Zaman dayanıyor şakağıma, ve ben kendime geç kalıyorum
...
Şimdi bakışlarımdan şiirler düşüyor,
Ve vuruyor beni dört bir koldan,
Eşkıya duygularımı tutukluyorum göğüs kafesimde,
Deli gömleği giydiriyorum düşlerime.
Aynalarda hüzün rengi; bakışlarımda mana yok.
Karantina zamanlara sıkıştırılmış, gülüşlerimin tozu avuçlarımda
Ve gecenin körü çarpıyor suratıma.

Gözyaşlarımdan yangınlar çıkarıp yakmalı bu yüreği,
Ve terk etmeli; kendi çapında insan kendini.

ismet Baygın Nam-ı Diyar Supradyn

4 yorum:

Esrik Öfke dedi ki...

Bence terk kelimesi insana yakışmıyor. Ne terketmeli insan ne de terkedilmeli...

Elif..den dedi ki...

Kendimizden gitmeler olmasa,bizi bekleyen bir durakta dursak....
Keşkeler olmadan..

Ruyayla dedi ki...

Esrik Öfke;
Yapıyoruz ama!
Yakışmadığını düşünsekte, mecburiyetten bazen..

Ruyayla dedi ki...

Elif..den;
2 sn önce söylediğimiz sözü geri almak mümkün değilken bu hayatta, keşkelerin olmaması imkansız gözüküyor bana :) Ama öyle bir durak olsa fena olmazdı :)