25 Nisan 2009 Cumartesi

iNCeLDiĞi YeRDeN KoPuYoR HaYaT

İnceldiği yerden kopuyor hayat.
Düşüyorum.

Düş-tüm.



Dağınıklığımın çatlak sesleri yükseliyor göğe.
Yıldızlar kendini gökyüzüne asmış.
Müstear sevdalar doldurulmuş yüreklere,
Şakağıma dayıyorum mavileri.


Akşam yoklamış olmalı duygularımı.
Bir ölü ne kadar soğuksa, bende o kadar üşüyorum.


Hayatın gölgesi var birde kendisi..
Uyduruk kahkahalarımın arkasına gizlenmiştim oysa…
Sobelendim!

Gece el sallarken rüyalarıma.
Rüzgarların çirkin sesi vuruyor yüzüme.
Fırtınalar koparken alnımın çizgilerinde,
Dört mevsimi bir arada yaşıyor düşüncelerim.

Ve kuşlar intiharları koparıyor gözlerinde.

Beynim İstanbul kadar karışık,..
Karadeniz kadar hırçın.

Zaman tik tak sesleri eşliğinde ninnilerini okurken kulaklarıma,
Sorgusuz gidişlerin, sualsiz kahramanlar yaratıyor.

İsmet BAYGIN nam-ı Diyar Supradyn

2 yorum:

gereksiz yazar dedi ki...

yoksa aynı kaçak gülüşler mi bendeki de, bende onların arkasına mı saklanıyorum huzuru yakaladım sanıp..

Ruyayla dedi ki...

Gereksiz yazar;
Bunun ayrımını sanırım senden başka kimse tam olarak yapamaz.. Umarım Huzuru yakalamışsındır :)